?İşte şimdi şurada, Villon?un Hugo?nun, Baudelaire?in Paris?inde kralların ve devrimlerin Paris?inde; ressamların yüzyıllık Paris?i olmakla övünen, her taşı ya bir tarihi, ya bir efsaneyi hatırlatan şu Paris?e, bir şarkıda dendiği gibi, öyle çok âşık yaşamış ki, hangisini alacağım bilemiyorum? Her şeyi görmüş, geçirmiş, okumuş şu Paris?te Werther, Bérénici, Antoine ve kleopatra, Manon Lescaut, Education Sentimentale, Dominigue, hepsi birdenbire gözümden düşüverdi. Çünkü, ben Cemile?yi okudum. Romeo Juliet de, Paolo ve Francesca, Hernai ve Dona Sol, artık bunların hiç biri gözümde değil, çünkü, ben ikinci Dünya Savaşının ücüncü yılı yazında, 1943 yılının o Ağustos gecesinde Kurkureu vadisinde bir yerde zahire arabalarıyla giden Daniyar ile Cemile?ye, bunların hikayesini anlatan çocuk Seyyit?e rastladım.? Louis Aragon |